CHODAŃ Tadeusz - podporucznik służby stałej piechoty. Urodzony 19 września 1914 r. w Grybowie jako syn Stanisława i Stefanii Kuczniendo. Po ukończeniu szkoły oficerskiej, mianowany podporucznikiem (1937) z przydziałem do 6 pułku piechoty Leg. (Wilno). Do września 1939 r. dowódca plutonu w 2 kompanii ciężkich karabinów maszynowych. Pozostał w garnizonie, przydzielony do obrony Wilna. Dostał się do niewoli sowieckiej w nieznanych okolicznościach. Więzień Kozielska. Wywieziony na śmierć po 14 kwietnia 1940 r. i zamordowany przez NKWD (lista wywózkowa nr 32/3, poz. 35). Zidentyfikowany w Katyniu. Przy zwłokach znaleziono: legitymację szkoły oficerskiej, dowód osobisty, legitymację odznaki strzeleckiej, kartę szczepień, medalik. Upamiętniony na zbiorowej tablicy na kościele św. Kazimierza w Nowym Sączu.
CHUDZIKIEWICZ Wiktor - porucznik rezerwy piechoty. Urodzony 18 grudnia 1900 r. w Stanisławowie jako syn Antoniego i Michaliny Parys. Absolwent Szkoły Rolnej w rodzinnym mieście (1920). W czasie I wojny światowej służył w armii austriackiej (m.in. w Polskim Korpusie Posiłkowym grudzień 1917-marzec 1918). Należał do POW w rodzinnym mieście. Czynny w antyaustriackich i antyukraińskich działaniach niepodległościowych (czerwiec 1918-maj 1919). Uczestnik wojny 1920 r. w szeregach 214 pułku ułanów. Po wojnie przeszedł do rezerwy. Studiował matematykę w Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, a także był absolwent Wydziału Filozofii UJ (1925). Osiadł w Zakopanem, gdzie był nauczycielem w Państwowym Gimnazjum „Liliana” im. Oswalda Balzera. Awanse: ppor. 1919, por. 1932. Odznaczony m.in. Krzyżem Legionowym, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Honorową Odznaką „Orlęta”. W latach trzydziestych jako rezerwista przeniesiony z ewidencji 48 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Stanisławowie do 1 pułku strzelców podhalańskich w Nowym Sączu. We sierpniu 1939 r. zmobilizowany do tegoż pułku i ewakuowany do Ośrodka Zapasowego 21 dywizji piechoty górskiej w Brzeżanach. Do niewoli sowieckiej dostał się 19 września 1939 r. w okolicach Tłumacza. Więzień obozu w Kozielsku. Wywieziony na śmierć po 13 kwietnia 1940 r. i zamordowany przez NKWD (lista wywózkowa nr 29/5, poz. 95). Zidentyfikowany w Katyniu. Przy zwłokach znaleziono: kartę szczepień, kwit depozytowy, listy i pocztówki. Był bezdzietnym wdowcem (żona Anna Rozmaryn, primo voto Skarbińska, zmarła w roku 1937). Upamiętniony na zbiorowej tablicy na kościele św. Kazimierza w Nowym Sączu.
CIĘCIEL Stanisław - pułkownik audytor służby stałej. Urodzony 2 listopada 1885 r. w Krościenku (powiat Nowy Targ) jako syn Jana i Marianny Wanat. Uczeń i absolwent c. k. Gimnazjum I w Nowym Sączu (1896-1904) i Wydziału Prawa UJ (studia zakończone doktoratem). Uczestnik I wojny światowej w szeregach armii austriackiej 1914-1918, a następnie walk na froncie ukraińskim i bolszewickim w latach 1918-1920. Awanse oficerskie: por. 1915, kpt. 1918, mjr 1922, ppłk 1923, płk 1927. Prokurator Sądu Wojskowego w Krakowie, wiceprezes, a następnie prezes Najwyższego Sądu Wojskowego w Warszawie. 5 września 1939 r. ewakuowany do Tarnopola, gdzie dostał się do niewoli sowieckiej. Więzień obozu w Kozielsku. Wywieziony na śmierć po 4 kwietnia 1940 r. i zamordowany przez NKWD (lista wywózkowa nr 14, poz. 9). Zidentyfikowany w Katyniu. Znaleziono przy nim dwa listy i pięć pocztówek. Odznaczony m.in. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości. Pozostawił żonę i córkę, którym udało się przedostać na terytorium Rumunii.
CYCOŃ Stanisław - kapitan służby stałej piechoty. Urodzony 27 marca 1899 r. w Starym Sączu jako syn Jana i Elżbiety Przybyłowicz. Uczeń miejscowego Seminarium Nauczycielskiego (1914-1916). Należał do Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Nowym Sączu. Podczas I wojny światowej w szeregach 20 (galicyjskiego) pułku piechoty armii austriackiej. Od października 1917 do lutego 1918 w Polskim Korpusie Posiłkowym. Przy próbie przejścia na rosyjską stronę frontu pod Rarańczą internowany w Bolechowie, a potem w Huszt. Od czerwca 1918 r. w POW w Nowym Sączu. Wziął udział w odsieczy Lwowa i walkach przeciwko wojskom ukraińskim, podczas których był ranny (listopad 1918-marzec 1919). Od kwietnia do czerwca 1920 r. bił się przeciwko wojskom bolszewickim w szeregach 5 pułku piechoty Leg., w którym służył do września 1923 r. Następnie służył w warszawskim 21 pułku piechoty (1923-1927). W latach 1927-1930 uzupełnił wykształcenie średnie i ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy, po czym przeniesiony został do 75 pułku piechoty w Chorzowie. Awanse: ppor. 1930, por. 1933, kpt. 1938. We wrześniu 1939 r. jako oficer administracyjno-materiałowy ewakuowany do Ośrodka Zapasowego 23 dywizji piechoty Kołomyi, gdzie dostał się do niewoli sowieckiej. Więzień obozu w Kozielsku. Wywieziony na śmierć po 16 kwietnia 1940 r. i zamordowany przez NKWD w Katyniu (lista wywózkowa nr 36/4, poz. 54). Odznaczony m.in. Krzyżem Walecznych, Medalem Niepodległości, srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskania Niepodległości, Honorową Odznaką „Orlęta” i „Gwiazda Przemyśla”. Pozostawił żonę Wiktorię Walczak i dwoje dzieci. Upamiętniony na zbiorowej tablicy na cmentarzu w Starym Sączu i na kościele św. Kazimierza w Nowym Sączu.
CZARNEK-Półkozic Zbigniew - podpułkownik służby zdrowia w stanie spoczynku. Urodzony 17 lutego 1887 r. w Jarosławiu jako syn Władysława i Anny Prus-Niewiadomskiej. Szkołę powszechną ukończył w rodzinnym mieście. Uczeń C. K. Gimnazjum I w Nowym Sączu (1897-1900), potem w Tarnowie, a następnie w Krakowie. Absolwent C. K. Gimnazjum III im. Króla Jana III Sobieskiego (1905) i Wydziału Lekarskiego UJ (1912). W latach 1912-1914 pracował w szpitalu w Stryju. Podczas I wojny światowej w armii austriackiej, m.in. na froncie włoskim. W Wojsku Polskim od listopada 1918 r. do końca 1927 r. w Szpitalu Wojskowym w Jarosławiu jako szef oddziału chirurgicznego, a potem ordynator. Od sierpnia 1920 r. leczył w szpitalu wojskowym w Biedrusku pod Poznaniem, a od 1923 r. w Inowrocławiu. W latach 1928-1931 był komendantem Sanatorium Wojskowego w Zakopanem, następnie komendantem 5 Wojskowego Szpitala Okręgowego w Krakowie (1931-1933), a potem 2 Wojskowego Szpitala Okręgowego w Chełmie Lubelskim (1933-1935), po czym przeszedł w stan spoczynku. Awanse oficerskie: ppor. 1913, por. 1916, kpt. 1919, mjr 1922, ppłk 1929. Do wybuchu II wojny światowej pracował w szpitalach krakowskich. Przydział mobilizacyjny miał do 10 Okręgowego Szpitala Wojskowego w Przemyślu z zadaniem zorganizowania szpitala polowego. Do niewoli sowieckiej dostał się 18 września 1939 r. niedaleko od Tarnopola. Jeniec obozu w Kozielsku, skąd nadesłał jeden list z 20 listopada 1939 r. Zamordowany przez NKWD w Katyniu po 7 kwietnia 1940 r. (lista wywówzkowa nr 15/2, poz. 9). Odznaczony m.in. złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Odznaką Honorową „Orlęta” i estońskim złotym Medalem Czerwonego Krzyża. Upamiętniony na grobowcach rodzinnych w Krakowie i Rzeszowie oraz na ścianie krakowskiego kościoła św. Agnieszki. Pozostawił żonę Janinę z Czaplińskich (1889-1980), córki: Marię (1918), Agnieszkę (1922) i Magdalenę (1926) oraz syna Stanisława (1919-1945), zmarłego w obozie koncentracyjnym w Gross-Rosen. Żona i dzieci należały do Armii Krajowej.
CZERNIAKOWSKI Włodzimierz - major służby stałej artylerii. Urodzony 3 listopada 1896 r. w Niwecku (powiat Łuck) jako syn Czesława i Haliny Sokołowskiej. Absolwent rosyjskiego gimnazjum w Ostrogu (1916), gdzie należał do uczniowskiej organizacji niepodległościowej i Szkoły Wojskowej w Kijowie (1917). W 42 pułku piechoty (Korpus gen. Kornikowa) bił się na froncie austriackim k/ Stanisławowa. Od grudnia 1917 r. w Legii Oficerskiej I Korpusu Polskiego gen. J. Dowbór-Muśnickiego w Bobrujsku. Po jego rozbrojeniu w maju 1918 r., przedostał się na Wołyń, gdzie zorganizował oddział Wywiadowców Konnych Legii Rycerskiej i bronił polskich ziemian przez bolszewikami i Ukraińcami aż do grudnia 1918 r. W sierpniu 1919 r. wstąpił do WP (24 pułk piechoty) i jako dowódca kompanii wziął udział w wojnie polsko-rosyjskiej 1920 r. Do 1924 r. służył w 24 pułku piechoty w Łucku. Następnie w 2 pułku artylerii górskiej (1924-1926), w 1 pułku artylerii górskiej (1926-1930), a potem w 2 pułku artylerii ciężkiej (Chełm) i w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Toruniu (dowódca II dywizjonu szkolnego w Szkole Podchorążych Artylerii). Był znakomitym jeźdźcem, wygrywającym liczne konkursy hippiczne. We wrześniu 1939 r. w sztabie dowództwa 44 dywizji piechoty rezerwy. Do niewoli sowieckiej dostał się w nieznanych okolicznościach. Jeniec obozu w Kozielsku. Zamordowany przez NKWD w Katyniu po 9 kwietnia 1940 r. (lista wywózkowa nr 29/1, poz. 91). Awanse oficerskie: ppor. 1919, por. 1922, kpt. 1930, mjr 1937. Odznaczony m.in. złotym Krzyżem Zasługi i Medalem Niepodległości, carskim Krzyżem św. Jerzego 4 klasy z Palmą. W kwaterze nr 2 sądeckiego cmentarza Komunalnego przy ul. Rejtana znajduje się grobowiec z jego nazwiskiem, ale nie są znane powody takiego jego upamiętnienia w Nowym Sączu.
