KOZIELSK
ANTOŃ Bolesław - kapitan służby stałej piechoty. Urodzony 18 lutego 1898 r. w Nowym Sączu jako syn Wojciecha i Józefy Fabry. Był uczniem Seminarium Nauczycielskiego w Starym Sączu. Należał do konspiracyjnych organizacji niepodległościowych. Był członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich. W czasie I wojny światowej powołany do 20 (galicyjskiego) pułku piechoty armii austriackiej, walczył na froncie rosyjskim i włoskim. Jako członek POW w listopadzie 1918 r. brał udział w rozbrajaniu oddziałów austriackich w Nowym Sączu, przydzielony do załogi Komendy Stacji Kolejowej. W grudniu 1918 r. z oddziałem ochotniczym wyruszył na front ukraiński, walcząc pod Dobrocinem (gdzie został ranny) i Magierowem. Był obrońcą Lwowa. W czasie wojny polsko-bolszewickiej w szeregach 1 pułku strzelców podhalańskich wziął udział w wyprawie kijowskiej, bitwie warszawskiej i niemeńskiej. Po wojnie pełnił funkcję instruktora i dowódcy plutonu technicznego w 1 p. s. p. Złożył egzamin maturalny w Seminarium Nauczycielskim w Starym Sączu. Będąc studentem Akademii Handlowej w Krakowie, ukończył także Szkołę Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy i Krakowie. Służył w oddziałach Korpusu Ochrony Pogranicza, w 20 p. p. (Kraków), 28 p. p. Strzelców Kaniowskich (Łódź). Następnie został komendantem miejskim Przysposobienia Wojskowego w Łodzi. W 1939 r. w ramach mobilizacji przeznaczono go na kwatermistrza rezerwowego 146 pułku piechoty. 4 września wraz z częścią rozbitego pod Rozprzą pułku, dołączył do oddziałów 19 dywizji piechoty. Z grupą ppłk G. Nowosielskiego dotarł 29 września pod Janów Lubelski i na południe od niego dostał się do niewoli sowieckiej. Więzień obozu w Kozielsku. Wywieziony na śmierć po 1 kwietnia 1940 r. i zamordowany przez NKWD (lista wywózkowa z nieczytelnym numerem poz. 82). Odnaleziony w Katyniu. Awanse oficerskie: ppor. 1919, por. 1920, kpt. 1937. Odznaczony m.in. srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Honorową Odznaką „Orlęta”. Upamiętniony na zbiorowej tablicy na kościele św. Kazimierza w Nowym Sączu.
ARMATA Władysław - podporucznik rezerwy piechoty. Urodzony 7 grudnia 1899 r. w Stobiernej (pow. Rzeszów) jako syn Józefa i Wiktorii Bulsza. W czasie I wojny światowej służył w armii austriackiej. Dostał się do niewoli włoskiej. Powrócił do Polski w 1919 r. z armią gen. J. Hallera. Absolwent Wydziału Prawa UJ (doktorat). Aplikant a później asesor Sądu Apelacyjnego w Krakowie (1926-30), mianowany sędzią grodzkim w Ulanowie i Radomyślu Wielkim, następnie (od 1933) był sędzią Sądu Grodzkiego w Nowym Sączu, a od 1936 r. jego prezesem. We wrześniu 1939 r. wraz z urzędnikami sądowymi ewakuowany na wschód, gdzie - zadenuncjowany we Lwowie - dostał się w ręce NKWD. Więzień obozu w Kozielsku. Stamtąd przysłał jeden list z 22 listopada 1939 r. Wywieziony na śmierć po 2 kwietnia 1940 r. (lista z nieczytelnym numerem i datą, poz. 58). Zidentyfikowany w Katyniu. Przy zwłokach znaleziono: dowód zwolnienia z wojska w 1935 r. w stopniu st. sierżanta oraz kartę szczepień. Jest wymieniony na tablicy pamiątkowej w Grybowie (z kłamliwym napisem) i w gmachu Sądu Wojewódzkiego w Nowym Sączu (najpierw jako ofiara „hitlerowskich okupantów”, a później, gdy w 1996 r. tablicę zmieniono, jako „zamordowany na nieludzkiej ziemi”). Upamiętniony także na zbiorowej tablicy na kościele św. Kazimierza w Nowym Sączu. Pozostawił żonę Cecylię z domu Flondro, córkę Lidię i syna Wojciecha.
BARUCH Kazimierz - major dyplomowany intendentury. Urodzony 18 marca 1896 r. w Tarnowie jako syn Pawła i Heleny Szaran. Działacz niepodległościowy. Podczas I wojny światowej w armii austriackiej. Uczestnik wojny 1918-1920 na froncie ukraińskim i bolszewickim w szeregach 1 pułku strzelców podhalańskich (intendentura). Absolwent Wyższej Szkoły Handlowej i Szkoły Nauk Politycznych. Kierownik działu żywnościowego w Instytucie Technicznym Intendentury w Warszawie. Awanse oficerskie: ppor. 1919, por. 1922, kpt. 1924, mjr 1937. We wrześniu 1939 r. dostał się do niewoli sowieckiej w nieznanych okolicznościach. Jeniec obozu w Kozielsku. Wywieziony na śmierć po 9 kwietnia 1940 r. i zamordowany przez NKWD (lista wywówzkowa nr 22/3, poz. 33). Odznaczony m.in. złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921 i Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości. Pozostawił żonę Zofię z Pacułów oraz córkę Jolantę i syna Wiesława.
BERNACKI Tadeusz - porucznik rezerwy piechoty. Urodzony 14 września 1891 r. w Starym Sączu jako syn Mariana i Karoliny Twardowskiej. Uczeń i absolwent miejscowego Seminarium Nauczycielskiego (1906-1911). W latach 1911-1913 uczył w szkołach ludowych w Humniskach, Brzozowie i Niebocku. Od sierpnia do września 1914 r. w szeregach Legionu Wschodniego, a po odmowie złożenia przysięgi według formuły austriackiego pospolitego ruszenia i rozwiązania legionu powrócił do Starego Sącza. Powołany do armii austriackiej, służył m.in. w 20 (galicyjskim) pułku piechoty (1915-1918). W Wojsku Polskim od listopada 1918 r. do lutego 1919 r. w 1 pułku strzelców podhalańskich na froncie czeskim i ukraińskim. Zwolniony jako nauczyciel, powołany ponownie w grudniu 1919 r. do sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego w Grodnie, a w 1920 r. w Grupie Operacyjnej gen. Bijaka. W latach 1921-1922 był adiutantem Korpusu Kadetów nr 2 w Modlinie i stamtąd przeniesiony do rezerwy. Awanse: chor. 1917, ppor. 1920, por. 1924. Do 1939 r. był nauczycielem w szkołach powszechnych m.in. w Mysłowicach. Zmobilizowany prawdopodobnie do któregoś ze śląskich pułków, dostał się do niewoli sowieckiej w nieznanych okolicznościach. Więzień obozu w Kozielsku. Wywieziony na śmierć w kwietniu lub maju 1940 r. i zamordowany przez NKWD (nie odnaleziono nazwiska na liście wywówzkowej). Niemniej zidentyfikowany w Katyniu (wymieniony w: Amtliches Material zum Massenmord von Katyń). Przy zwłokach znaleziono: legitymację urzędniczą, dwie pocztówki, fotografie, zaświadczenie. Pozostawił żonę, siostry i brata. Upamiętniony na zbiorowej tablicy memoratywnej na kościele św. Kazimierza w Nowym Sączu. Odznaczony m.in. Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921.
BIAŁY Tadeusz - podporucznik rezerwy piechoty. Urodzony 25 grudnia 1907 r. w Nowym Sączu jako syn Władysława i Anny Ostrowskiej. Absolwent Państwowego Seminarium Nauczycielskiego w Poznaniu (1929) i Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Jarocinie (1930). Podporucznikiem rezerwy mianowany w 1932 r. Mieszkał w Wielkopolsce, a od połowy lat trzydziestych na Wileńszczyźnie (Nohawki, gmina Hruzdowo, rejon Postawy, powiat Oszmiana), gdzie kierował szkolną świetlicą. Działacz Związku Strzeleckiego. Przydzielony ewidencyjnie do 86 pułku piechoty (Mołodeczno). We wrześniu 1939 r. dostał się do niewoli sowieckiej w nieznanych okolicznościach. Jeniec obozu w Kozielsku. Wywieziony na śmierć po 9 kwietnia 1940 r. i zamordowany przez NKWD (lista wywówzkowa nr 22/1, poz. 59). Nie zidentyfikowany w Katyniu. Pozostawił żonę.
