Stanisław Cieślewicz, urodzony 8 grudnia 1890 w Kościelcu, w woj. kieleckim, syn Józefa i Marii z d. Miklaszewskiej. Był absolwentem Akademii Górniczej w Loeben i Wydziału Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Brał udział w I wojnie światowej i wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 r. Był właścicielem dóbr Bieńczyce i folwarku Grębałów w Krakowskiem oraz pełnomocnikiem majątków Kazimierza Czartoryskiego w Żurawnie. Przydzielono go w stopniu porucznika rezerwy do kadry Okręgu V. Po 17 września 1939 r. dostał się do sowieckiej niewoli. Osadzono go w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 r. został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD i pochowany w katyńskim lesie. Był żonaty z Władysławą, miał czworo dzieci. W czasie prac ekshumacyjnych w 1943 r. jego zwłoki oznaczono numerem 3170.



Kazimierz Marian Czyżewski, urodzony 21 stycznia 1893 r. w Żołyni koło Łańcuta, syn Rudolfa i Antoniny z d. Chendyńskiej. W 1913 r. ukończył tarnowskie gimnazjum. Należał do Związku Strzeleckiego. W 1914 r. został wcielony do 57. pp armii austriackiej. W 1915r., w stopniu chorążego, ukończył szkołę oficerską we Freibergu. W walkach na froncie rosyjskim dowodził plutonem, został ciężko ranny. Doktorem filozofii Uniwersytetu Jagiellońskiego był od 1917 r. Mianowano go podporucznikiem i wysłano na front włoski, gdzie dowodził kompanią. Od 1918 r. dowodził kompanią 16. pp w Tarnowie. W czasie wojny polsko-bolszewickiej został awansowany do stopnia kapitana. W 1922 r. przeniesiono go do 49. pp w Kołomyi. W 1923 r. ukończył kurs pedagogiczny dla kandydatów na nauczycieli. W 1924 r. odbył kurs doskonalący w Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie i został nauczycielem w Korpusie Kadetów nr 1 we Lwowie. W 1929 r. przeniesiono go do 19. pp we Lwowie, a w 1930  r. na stanowisko komendanta Powiatowej Komendy Uzupełnień w Bochni. W 1933 r. został awansowany do stopnia majora. Po 17 września 1939 r. dostał się do sowieckiej niewoli. Osadzono go w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 r. został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD i pochowany w katyńskim lesie. Był żonaty z Anną Łabędą-Orłowską. W czasie prac ekshumacyjnych w 1943 r. jego zwłoki oznaczono numerem 734.



Tadeusz Józef Dylewski, urodzony 18 września 1908 r. w Krakowie, syn Franciszka i Stefanii z d. Niwińskiej. W 1928 r. ukończył z tytułem technika budowlanego Państwową Szkołę Przemysłową w Krakowie. W 1930 r. odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Saperów w Modlinie. Podporucznikiem mianowano go ze starszeństwem z 1 stycznia 1934 r. i przydzielono do 5. baonu saperów. Mieszkał w Łagiewnikach nr 280, pracował w Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych. Po 17 września 1939 r. dostał się do sowieckiej niewoli. Osadzono go w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 r. został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD i pochowany w katyńskim lesie. Był żonaty ze Stanisławą Musyl, miał syna Mariana Romana i córkę Teresę. W czasie prac ekshumacyjnych w 1943 r. jego zwłoki oznaczono numerem 1404.



Jan Józef Fitzke, urodzony 20 stycznia 1909 r. w Gdowie, w woj. krakowskim, syn Jana (sekretarza Gminy) i Marii Gorgoń. W 1929 r. zdał maturę w Gimnazjum św. Jacka w Krakowie. W 1932 r. ukończył studia archeologiczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1933 r. odbył służbę wojskową na kursie podchorążych w 20. pp. W stopniu podporucznika przydzielono go do 1. psp. Był doktorantem filozofii (obronę pracy doktorskiej uniemożliwił mu wybuch wojny), zajmował się prehistorią, uczestniczył w badaniach wykopaliskowych, m. in. w Biskupinie. Pracował w Muzeum Archeologicznym w Krakowie, później w Miejskim Muzeum Etnograficznym w Łodzi.  W 1935 r. był asystentem w Zakładzie Archeologii Prehistorycznej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Opublikował kilkanaście prac naukowych. Od 1937 r. był kustoszem w Muzeum Ziemi Łuckiej, które zreorganizował i wzbogacił cennymi nabytkami. Został zmobilizowany do 1. psp. Walczył w rejonie Limanowej i Grybowa.  Po 17 września 1939 r. w Brzeżanach dostał się do sowieckiej niewoli. Osadzono go w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 r. został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD i pochowany w katyńskim lesie. W czasie prac ekshumacyjnych w 1943 r. jego zwłoki oznaczono numerem 2482.



Janusz Freundenreich, urodzony 10 marca 1910 r. w Kole, syn Stefana i Ludwiki z d. Rüdiger. Ukończył Gimnazjum oo. pijarów w Krakowie, Wyższą Szkołę Handlową w Poznaniu. Służbę wojskową odbył na kursie podchorążych w 57. pp. Podporucznikiem mianowano go ze starszeństwem z 1 stycznia 1937 r. i przydzielono do 58. pp. Był przedstawicielem firmy „Stomil” w Warszawie. Po 17 września 1939 r. dostał się do sowieckiej niewoli. Osadzono go w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 r. został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD i pochowany w katyńskim lesie. W czasie prac ekshumacyjnych w 1943 r. jego zwłoki oznaczono numerem 98.



Stanisław Gargul, urodzony 23 lutego 1890 r. w Bochni, syn Józefa i Antoniny z d. Krzemińskiej. Brał udział w I wojnie światowej. W 1918 r. uczestniczył w obronie Lwowa. Walczył z najazdem bolszewickim w 1920 r. Był oficerem żywnościowym we Flotylli Rzecznej w Pińsku w stopniu chorążego. Po 17 września 1939 r. dostał się do sowieckiej niewoli. Osadzono go w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 r. został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD i pochowany w katyńskim lesie. Był żonaty, miał córkę Krystynę. W czasie prac ekshumacyjnych w 1943 r. jego zwłoki oznaczono numerem 36.



Salomon Goldstein, urodzony 17 stycznia 1898 r. w Krakowie, syn Beniamina i Rozalii z d. Vogelhut. Walczył w czasie I wojny światowej. Zgłosił się na ochotnika do WP. W 1920 r., stopniu podporucznika, walczył w szeregach 3. Dywizji Legionów na froncie litewskim. W 1927 r. ukończył studia na Uniwersytecie Jagiellońskim. Był I asystentem Oddziału Zakaźnego Szpitala św. Łazarza w Krakowie.  Po 17 września 1939 r. dostał się do sowieckiej niewoli. Osadzono go w obozie w Kozielsku.

Wiosną 1940 r. został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD i pochowany w katyńskim lesie. Był żonaty. W czasie prac ekshumacyjnych w 1943 r. jego zwłoki oznaczono numerem 2280.



Lucjan Adam Gawroński, urodzony 24 grudnia 1896 r. w Piotrkowie Trybunalskim, syn Władysława. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach Legionów. W latach 30. służył w jednostkach KOP, m. in. batalionach „Wołożyn” i „Podświle”. Przed wybuchem II wojny światowej był oficerem „mob” w Powiatowej Komendzie Uzupełnień Kraków w stopniu kapitana. Po 17 września 1939 r. dostał się do sowieckiej niewoli. Osadzono go w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 r. został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD i pochowany w katyńskim lesie. Odznaczony Krzyżem Niepodległości.  Był żonaty ze Stanisławą Kuszczak, miał córki Ewę i Zofię. W czasie prac ekshumacyjnych w 1943 r. jego zwłoki oznaczono numerem 69.