Józef Adamek, urodzony 24 marca 1905 w Biskupicach, w pow. miechowskim, syn Antoniego i Franciszki z d. Nadolskiej. Był absolwentem gimnazjum w Miechowie. W 1927 r. ukończył kursy nauczycielskie w Krakowie. W 1928 r. odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty nr 5. Podporucznikiem został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1931 r., przydzielono go do 4. pp Legionów, a następnie przeniesiono do 78. pp. Był nauczycielem w szkołach powszechnych w Miechowie, a później w Nowej Wsi w pow. katowickim. Od 1939 r. był oficerem kontraktowym w 74. pp. Po 17 września 1939 r. dostał się do sowieckiej niewoli. Osadzono go w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 r. został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD i pochowany w katyńskim lesie. W czasie prac ekshumacyjnych w 1943 r. jego zwłoki oznaczono numerem 53.



Michał Jan Benesch, urodzony 28 sierpnia 1899 r. w Bochni, syn Izydora i Heleny z d. Maślak. W czasie wojny 1918-1921 służył w Szefostwie Łączności Dowództwa Okręgu Korpusu V w Krakowie. W 1932 r. ukończył Wydział Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach trzydziestych dowodził plutonem w 5. baonie telegraficznym. W 1934 r. został mianowany podporucznikiem. Po 17 września 1939 r. dostał się do sowieckiej niewoli. Osadzono go w obozie w Kozielsku. Wywieziony z Kozielska 22 kwietnia 1940 r., został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD i pochowany w katyńskim lesie. Odznaczony Krzyżem Walecznych. Był żonaty z Heleną Nizińską, miał syna Ryszarda oraz córki Marię i Irenę. W czasie prac ekshumacyjnych w 1943 r. jego zwłoki oznaczono numerem 2595.



Jan Kanty Bartys, urodzony 5 października 1909 r. w Krakowie, syn Michała i Marii z d. Mikund. W 1932 r. ukończył studia archeologiczne na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1933 r. odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie. Był pracownikiem naukowym Muzeum Śląskiego i Muzeum Archeologicznego w Krakowie. Mieszkał przy Krupniczej 22 w Krakowie. Podporucznikiem mianowano go ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 r. Został przydzielony do 19. pp. Po 17 września 1939 r. dostał się do sowieckiej niewoli. Osadzono go w obozie w Kozielsku. 8 marca 1940 r. wywieziono go z obozu do smoleńskiego więzienia. 15 marca 1940 r. został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD i pochowany w katyńskim lesie. W czasie prac ekshumacyjnych w 1943 r. jego zwłoki oznaczono numerem 5.



Rudolf Brachaczek, urodzony 1 kwietnia 1895 r. w Starym Mieście koło Cieszyna, syn Józefa i Joanny z d. Szpandel. Brał udział w I wojnie światowej. Był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej. W czasie wojny 1918-1921 dowodził kompanią w 10. pp. W 1920 r. został mianowany kapitanem. W 1921 r. przeniesiono go do rezerwy i przydzielono do 73. pp. W 1922 r. ukończył studia na Akademii Handlowej w Krakowie. Był urzędnikiem w Oddziale Banku Gospodarstwa Krajowego w Katowicach. Mieszkał przy ul. Mickiewicza 3 w Katowicach. Po 17 września 1939 r. dostał się do sowieckiej niewoli. Osadzono go w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 r. został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD i pochowany w katyńskim lesie. Odznaczony Medalem Niepodległości, Złotym Krzyżem Zasługi, Srebrnym Krzyżem Zasługi. Był żonaty, miał córkę Halinę i syna Zdzisława. W czasie prac ekshumacyjnych w 1943 r. jego zwłoki oznaczono numerem 108.



Robert Buchcik, urodzony 17 sierpnia 1909 r. w Mazańcowicach, syn Andrzeja i Marianny z d. Kreis. W 1929 r. ukończył Seminarium Nauczycielskie im. Grzegorza Piramowicza w Białej i odbył służbę wojskową na kursie w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty nr 5 w Krakowie. Został przydzielony do 75. pp. Był nauczycielem w szkole powszechnej w Bystrej Śląskiej, w pow. bielskim. Podporucznikiem rezerwy mianowano go w 1939 r. i przeniesiono do 4. psp.  Po 17 września 1939 r. dostał się do sowieckiej niewoli. Osadzono go w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 r. został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD i pochowany w katyńskim lesie. W czasie prac ekshumacyjnych w 1943 r. jego zwłoki oznaczono numerem 3989.



Julian Cała,  urodzony 7 października 1909 r. w Piotrkowicach Wielkich, w pow. miechowskim, syn Jana i Marianny z d. Szop. W 1937 ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. W tym samym roku odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Jarocinie. Był urzędnikiem, mieszkał w Warszawie przy ul. Fabrycznej 28/16. Podporucznikiem został mianowany 23 grudnia 1937 r. Przydzielono go do 11. pp. W 1939 r. został przeniesiony do 8. pp Legionów.  Po 17 września 1939 r. dostał się do sowieckiej niewoli. Osadzono go w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 r. został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD i pochowany w katyńskim lesie. W czasie prac ekshumacyjnych w 1943 r. jego zwłoki oznaczono numerem 3083.



Paweł Brus, urodzony 15 grudnia 1893 r. w Drogomyślu, w pow. bielskim, syn Adama i Zuzanny z d. Kurczyk. W szeregach armii austriackiej brał udział w I wojnie światowej. Ukończył seminarium nauczycielskie w Bielsku i szkołę oficerów rezerwy w Opawie. Był nauczycielem szkoły powszechnej w Pruchnej, w pow. cieszyńskim, gdzie mieszkał w budynku nr 153. Porucznikiem mianowano go ze starszeństwem 1 czerwca 1919 r. i przydzielono do 3. psp. Został zmobilizowany do policji śląskiej. 18 września 1939 r. w Tarnopolu dostał się do sowieckiej niewoli. Osadzono go w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 r. został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD i pochowany w katyńskim lesie. Żonaty z Heleną z d. Kaleta, miał dzieci. W czasie prac ekshumacyjnych w 1943 r. jego zwłoki oznaczono numerem 765.



Stanisław Chmielewski, urodzony 21 grudnia 1904 r. w Markocicach koło Racławic, syn Stanisława i Katarzyny z d. Fidala. W 1927 r. ukończył Seminarium Nauczycielskie im. Adama Mickiewicza w Sosnowcu, następnie Instytut Pedagogiczny w Warszawie. W 1928 r. odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty nr 5 w Krakowie. Podporucznikiem mianowano go 1 stycznia 1934 r. i przydzielono do 74. pp. Był kierownik szkoły powszechnej w Chorzowie, mieszkał przy ul. Cmentarna 6/1.

Po 17 września 1939 r. dostał się do sowieckiej niewoli. Osadzono go w obozie w Kozielsku.

Wiosną 1940 r. został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD i pochowany w katyńskim lesie. Był żonaty z Heleną, miał syna Marka. W czasie prac ekshumacyjnych w 1943 r. jego zwłoki oznaczono numerem 1176.



Antoni Ludwik Chomicki, urodzony 25 sierpnia 1888 r. w Międzyrzecu, syn Adolfa i Julii z d. Mazowskiej. W 1913 r. ukończył studia medyczne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu w Kijowie. Był ordynatorem oddziału ocznego szpitala wojskowego w Kijowie. Od 1920 r. służył w WP, w szpitalu wojskowym „Zwiahl”, a następnie w szpitalu okręgowym w Kielcach. Po przeniesieniu do rezerwy w stopniu kapitana należał do 2 szpitala okręgowego. Mieszkał w Krzemieńcu. Po 17 września 1939 r. dostał się do sowieckiej niewoli. Osadzono go w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 r. został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD i pochowany w katyńskim lesie. Był żonaty z Marianną Sierzycką, miał synów Adolfa i Stanisława. W czasie prac ekshumacyjnych w 1943 r. jego zwłoki oznaczono numerem 49.



Jan Wiesław Choynowski-Lubicz, urodzony w 1914 r. w Krakowie, syn Antoniego i Heleny. Był pracownikiem PKP, mieszkał przy ul. Długiej 54/2 w Krakowie. W stopniu plutonowego rezerwy przydzielono go do 20. pp. W czasie kampanii wrześniowej 1939 r. został ranny. Po 17 września 1939 r. dostał się do sowieckiej niewoli. Osadzono go w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 r. został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD i pochowany w katyńskim lesie. W czasie prac ekshumacyjnych w 1943 r. jego zwłoki oznaczono numerem 3713.